با آ.حسین خانی کار داشتم .سر صحبت با آ.هدهدی هم باز شد.

هدهدی هم مثل اکثر ناقدین فعالان حقوق زنان حرفش این بود که حق طلبی زنان کانون خانواده رو متلاشی می کنه. می گفت بالا رفتن آمار طلاق در ایران علت اصلیش همین حق طلبی زن هاست.می گفت تو ایران زن ها همش پی اینن که حقشونو زنده کنن. در صورتی که باید زمینه های احقاق حقوقشون در جامعه فراهم بشه.می گفت زن های ایرانی هم آزادی زن غربی رو می خوان هم نفقه و مهریه زن سنتی...

گفتم آگاهی زن ها نسبت به حقوقشون(!) لزومن به طلاق منجر نمی شه.مسئله این جاست که حتا آگاهی زن ها نسبت به شان انسانی شون مثل سایر مسائل در ایران دچار شتاب زدگیه.جز درصد کمی از زن ها بقیه وقتی با حقوقشون آشنا می شن احساس می کنن آنن می تونن شرایطشونو تو خانواده و اجتماع تغییر بدن.احساس می کنن باید انتقامشونو از مردا تو زندگی شخصی یا اجتماعیشون بگیرن.برخوردهای احساسی و سطحی از این قبیل باعث می شه که از مطالبات اصلی و اساسی شون باز بمونن.

درسته! باید بستر سازی بشه واسه احقاق حقوق زنان در جامعه.اما این بسترسازی و ایجاد زمینه وظیفه ی زنان نیست.نظر شما چیه؟

تو پست بعدی نظرمو می ذارم.